Całość umowy z operatorem odzysku nie powinna być jedynie zbiorem luźnych klauzul technicznych — to dokument określający pełny zakres odpowiedzialności stron przez cały cykl życia opakowań. W praktyce oznacza to, że umowa musi precyzyjnie definiować, które rodzaje opakowań i frakcje materiałowe są objęte świadczeniem, jakie obowiązki sprawozdawcze spoczywają na operatorze oraz w jaki sposób będą rozliczane koszty odzysku. Przepisy dotyczące opakowań, znane jako VerpackDG, dodatkowo podnoszą wymogi dokumentacyjne i kontrolne, więc zakres „całości” umowy powinien być dostosowany do tych norm.
W umowie warto uwzględnić mechanizmy zarządzania ryzykiem: kto odpowiada za brak zgodności z przepisami, jakie są procedury postępowania w przypadku reklamacji oraz jakie sankcje finansowe lub operacyjne będą stosowane. Jasne reguły dotyczące terminów sprawozdawczych, trybu korekt i audytów ułatwiają współpracę i redukują ryzyko sporów. Dobrze opisane obowiązki raportowe minimalizują też ryzyko kar administracyjnych wynikających z niekompletnej dokumentacji.
Całość porozumienia powinna objąć także zapisy dotyczące zmian przepisów i ich wpływu na warunki świadczenia usług — klauzula indeksacyjna, możliwość renegocjacji lub automatycznego dostosowania stawek do nowych wymogów prawnych to elementy, które chronią obie strony. Nie mniej istotne są postanowienia o czasie trwania umowy, warunkach wypowiedzenia oraz o zabezpieczeniach finansowych, które zapewnią ciągłość realizacji obowiązków odzyskowych.
Dobry wzór umowy traktuje całość relacji jako proces: od rejestracji i raportowania, przez praktyczne odbiory i transporty odpadów opakowaniowych, aż po końcowe potwierdzenia odzysku. W praktyce oznacza to także przewidzenie mechanizmów audytowych i prawa do weryfikacji dokumentów przez zleceniodawcę oraz jasno określone procedury komunikacji przy nieprzewidzianych zdarzeniach — to one decydują o tym, czy „całość” umowy zadziała w codziennym funkcjonowaniu.